Mijn website is verhuisd!
(hier blog ik nog wel zo nu en dan over fietsen, wandelen, etc.)
-----
I moved my website!


Een aflopende fietsband

De verwachtingen van gisteren (qua weer) zijn redelijk uitgekomen. De bestemming van vandaag is echter niet De Weerribben, maar we fietsen met zeven man vanuit Sneek, rond het Tjeukemeer, via Lemmer naar Oudemirdum. Aanvankelijk gaat het wel lekker, maar na een poosje pakken donkere wolken zich zoals dat heet samen en komt de regen met bakken uit de lucht.
Heus; ik houd echt van de Fryske Grûn, maar niet als het met het opspattende water, vanaf het achterwiel van mijn voorligger in mijn mond terecht komt. Ik heb die Grûn niet nódig om tandenknarsend op mijn fiets te kunnen zitten, zeg maar…
In Lemmer gaat het mis; het fietsen gaat steeds zwaarder, alsof ik door stroop rijd. Ik heb een aflopende achterband. Niet leuk natuurlijk, maar het hoort er bij en met vereende krachten is het ook zo weer verholpen.

Als we in Oudemirdum het verwamde terras van Hotel Boschlust hebben bezet, kom ik erachter dat ik mijn GPS-ontvanger en wat geld in Sneek, bij Het Schuttersveld, in het buitenraamkozijn van het sportcentrum heb laten liggen. Nou, om het eufemistisch uit te drukken; dat vinnik nie-leuk! Ik bel naar huis en vraag mijn lieftallige of ze ernaartoe wil rijden om te kijken of hij er nog ligt. Maar ik kan natuurlijk wel op mijn vingers natellen dat dat ijdele hoop is.
Er wordt aan de eigenaren van Boschlust een beste-door-RTC Rally-gegeten-appelgebak-van–het-seizoen-beker uitgereikt. Iedereen blij; zij omdat ze unaniem zijn gekozen en wij omdat dit rondje van het huis is en we min of meer zijn opgedroogd.

Op de weg terug naar Sneek, zie ik op mijn computer ineens mijn hartslag oplopen. Ik snap dat niet, want we hebben voor de wind en zo hard gaat het nou ook weer niet. Een hobbeltje in de weg werpt licht op de zaak; ik voel mijn velg en heb dus weer een aflopende band! Gelukkig blijft Henk, De Pomper van Duinterpen, in mijn buurt. Hij heeft een goede pomp en om de paar kilometer wordt mijn band vakkundig op een spanning gebracht waarmee ik weer vooruit kan. In de laatste kilometers ga ik helemaal kapot. De anderen wachten en houden me uit de wind maar ik lees een hartslag van 175 per minuut bij 24 kilometer per uur en mijn rug doet na elke 100 meter meer zeer door het ‘duwen’. Ik ga glibberend en glijdend op mijn zachte band door de bochten. Moe maar niet voldaan stap ik voor huis van mijn fiets.

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl


Loes komt me op straat al tegemoet om me te vertellen dat iemand mijn GPS-ontvanger heeft gevonden en binnen in het sportcentrum heeft afgegeven (zie de beweging van het apparaat in het kaartje hieronder). Ik voel me meteen een stuk beter. Ik moet mijn vertrouwen in De Mensheid naar boven bijstellen. Als degene die mijn GPS heeft gevonden dit verhaal herkent, neem dan even contact met me op, dan kan ik je fatsoenlijk bedanken!




Na het plaatsen van dit bericht ga ik maar ’s op zoek naar een internetadresje voor houten banden.

Also on this blog:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...