Mijn website is verhuisd!
(hier blog ik nog wel zo nu en dan over fietsen, wandelen, etc.)
-----
I moved my website!


Stilstand is vooruitgang
Rugpijn (spit) bij wielrennen: Tacx op zolder en voorzichtig aan

Vanochtend heb ik vijftig minuten op mijn Tacx gefietst. Ik had overlegd met mijn fysiotherapeut en hij vond het een goed idee. Ik was er, gezien de toestand van mijn rug (hier mijn blogbericht over mijn spit) een beetje huiverig voor, maar het viel me verschrikkelijk mee.
Ik had op zolder mijn opstelling gemaakt. Een handdoek over het stuur gehangen en de DVD-speler met koptelefoon voor me op tafel geïnstalleerd. Ik realiseerde me na een kwartier wel dat ik de ventilator was vergeten. Je hebt geen rijwind, dus het is zweten geblazen!
Van de bieb heb ik een een DVD van Venice geleend. De Twee Metersessie welteverstaan. Ik had nog nooit goed naar deze band geluisterd, maar leuk hoor. Overigens heb ik nog nooit een misser gehad bij de Tweemeters, wie er ook speelt.

Vijftig minuten getraind dus. Aan een trapfrequentie tussen 95 en 100 per minuut. Het aantrekken van mijn schoenen en het op- en afstappen is nog een pijnlijke gebeurtenis met spit, maar ik merkte dat het fietsen in de racehouding goed gaat en bovendien voelde ik dat het mijn onderste rugspieren versoepelt. Het is nu anderhalf uur geleden en ik heb het gevoel dat ik wat gemakkelijk beweeg.
Dan nog iets. Mijn knieën doen geen pijn. Een goed teken, maar het zegt nog niet alles. 'Normaal' gesproken gaan ze ook 'pas' zeer doen na een uur fietsen. Zie hier het hoe en wat daarover.

Maar goed, voorlopig ben ik tevreden! Stilstand op de Tacx is wat mij betreft dus wel degelijk een vooruitgang. Nu even afwachten hoe de reactie van lijf en leden is....

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl


Levende kerststal in Broerekerk Bolsward

Vanochtend zijn we even met de kinderen naar de Broerekerk in Bolsward geweest. Daar wordt al een aantal jaren een gratis toegankelijke, levende kerststal ingericht. De kids vinden het prachtig want de ezel laat zich gewillig aaien en de schapen lopen vanuit kuddegedrag huppelende rondjes rond de ruif.
Als je de het stalletje met ezel en schapen wilt zien, dan moet je er maar even gaan kijken. Hieronder heb je alvast een totaalplaatje van de gerestaureerde kerk. Bij de ingang staat een melkbus waar je een vrijwillige bijdrage in kunt doen. De Broere-kersteditie 2012 zal wel afhangen van de opbrengst van dit jaar...

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl




Pijn in mijn knieën bij wielrennen door triggerpoints in bovenbenen
Fysiotherapeut aan het werk


Vandaag ben ik voor de negende keer bij de fysiotherapeuten van Topfysio in Sneek geweest. In dit blogbericht heb ik uitgelegd dat ik tijdens het wielrennen, en dan vooral in langere tochten, na verloop van tijd hevige pijn aan de voorkant van mijn knieën krijg. Merlijn, mijn fysiotherapeut heeft me uitgelegd dat deze klachten bijna zeker voortkomen uit mijn bovenbeenspieren. Door middel van triggerpointmassage masseert hij tijdens mijn bezoeken de spierknopen of triggerpoints weg uit mijn quadriceps.

Een triggerpoint is een kleine verkramping in een spier die aanvoelt als een pijnlijke verharding. Door deze verhardingen in de beenspier, kan er een afgeleide pijn op of onder de knieën (de aanhechting van de spier op het onderbeen) optreden.

Vorige week is er voor de zekerheid een echo van mijn knieën gemaakt. Op zich was daar niet veel aan te zien. De pezen zien er goed uit. Ze zijn niet beschadigd of zo. Er waren wel wat kleine onregelmatigheden te zien op de pezen ter hoogte van de knieschijven, maar dat hoeft volgens hen niets te maken te hebben met mijn knieklachten. Kortom, we gaan verder op de ingeslagen weg; de verhardingen in mijn bovenbeenspieren worden weggemasseerd en ik moet oefeningen doen, voornamelijk squats, om mijn bovenbenen sterker te maken. Thuis en op mijn werk doe ik regelmatig stretch-oefeningen.

Ik weet niet hoe lang het gaat duren voordat ik weer pijnloos op de racefiets kan zitten. Ik word een beetje ongeduldig en voel me nu net zoals op dat moment in 1967, toen ik op mijn driewieler zat te wachten tot onderstaande foto was gemaakt. Ik wil dolgraag weer de weg op om kilometers te maken. Ik voel dat mijn conditie achteruit holt en de kilo's verschijnen weer op plekken waar ik ze niet wil hebben. Maar goed. Ik snap ook wel dat mijn fysiotherapeut geen ijzer met handen kan breken. Alhoewel, als ik mijn spieren na zijn massage voel... You could've fooled me!


(zie voor al mijn berichten over deze klachten: deze link)

Klik hier voor meer!


Omstreeks 1967. Ik was hier ongeveer 5 jaar en zo te zien al een behoorlijk ongeduldige fietser :-)
(Wel goeie knieën, al zeg ik het zelf ;-)

Vakantie in Denemarken: Koele Denen, dikke worsten en leerbikers
Niet erg gastvrij ontvangen in Hundested, Sjaelland Denmark...

Door allerlei andere drukte was het er nog niet van gekomen, maar dit wordt nog een vrij uitgebreid bericht over onze zomervakantie 2011 in Denemarken. Dit bericht gaat over fietsen, chagrijnige Denen, dikke worsten, en leerbikers. En dat alles op een dag. Ga d'r maar aan staan. Ik móest dit gewoon nog even kwijt!
Ik heb al het een en ander geschreven over Kopenhagen en de Copenhagen Card. Ook al over ons huisje en de omgeving. Voor al mijn eerdere berichten over Denemarken: klik hier.

Dit jaar zijn we op vakantie geweest in Zeeland, of Sjælland zoals de Denen zeggen. Dit is het oostelijke gedeelte van Denemarken. En wij zaten aan de noordelijke kust daarvan, aan het Kattegat, op het punt waar je de kust van Zweden kunt zien liggen. We hadden een heel mooi huisje gehuurd in Gilleleje (spreek uit: Gielelaaie). Vikingenland dus. Hier wonen de bloedbroeders van de Friezen, sort of. Op zich zou ik me daar als Hollander onder de Friezen, als Hollander om innens, dus erg thuis moeten voelen.

Polonaise
Wat het land zelf betreft; De combinatie van het heuvelachtige landschap, het groen en de zee vind ik heerlijk. En het is hier zo rustig. De mensen hebben hier geen haast. Ze zijn geduldig en gaan zeer correct met elkaar om. Ik denk wel 's dat in deze omgeving, in 2011 nog dezelfde sfeer hangt, die wij in Nederland hadden in de vijftiger en zestiger jaren. Als je tot rust wilt komen dan is dit je van het.
Het is niet zo dat de Sjaellanders overlopen van joviale vriendelijkheid. Nogmaals, ze zijn erg correct hoor; Iedereen die je op de een of andere manier nodig hebt zal je helpen. Maar ze houden altijd een soort afstandelijkheid. Ze lopen, om het zo maar te zeggen, niet gierend van de lach voorop in de sociale polonaise. Ik heb me wel 's afgevraagd of er, vlak voordat wij in Denemarken aankwamen, een nationale ramp was gebeurd of zoiets. Dit hebben we in andere delen van dit mooie vakantieland nooit zo ervaren. Heel apart.

Fietsen op Sjaelland
Ik vind dit gedeelte van Denemarken ideaal om in te fietsen. Zeker als je zulk mooi weer hebt als dat wij hadden. Je moet je het landschap een beetje voorstellen als Limburg aan Zee. Heuvelachtig, met een 'eiland-touch'. Voor iemand die gewend is om in het vlakke Fryslân te fietsen is dat best nog wel een uitdaging. De afdalingen van de heuvels lijken altijd korter dan de beklimmingen. De fietspaden zijn er over het algemeen goed, maar de bewegwijzering is werkelijk abominabel. Niet alleen voor fietsers hoor. Ook voor de onbekende automobilist is het vaak moeilijk om de weg te vinden. Als je de ondernemersmoed hebt om in dit gebied een bewegwijzeringstoko te beginnen, dan loop je er, zakelijk gezien in no-time binnen.

Medelijden
Het is tijdens onze vakantie of de duvel er mee speelt; De GPS-functie op mijn android-bakkie heeft deze vakantie niet meer gewerkt sinds ik op de heenreis naar Denemarken, Duitsland inreed. Het ding zag geen enkele satelliet. Ik had dus geen navigatie tot mijn beschikking. Niet in de auto, maar ook niet op de fiets. Het waren dan ook barre fietstochten die ik daar heb gereden, met alleen maar ouderwetse middelen tot mijn beschikking. Je kan het je misschien niet voorstellen – en je zult nu wel medelijden met me krijgen - maar ik heb vaak naast mijn fiets gestaan met een káártje van de omgeving, om uit te zoeken waar ik in 's hemelsnaam uithing. Dát is geen fietsen. Dat is survivallen. Hoe die Deen Michael Rasmussen ooit in de conditie is gekomen dat hij het geel in de Tour de France heeft kunnen bemachtigen, is mij een raadsel!

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl



Ik vertelde al dat de Denen in dit gedeelte van hun land niet op mij over komen als erg spontane mensen. Ik was dan ook blij verrast toen ik in het plaatsje Hundested in het haventje aankwam en onderstaand eettentje zag staan. Gelokt door het vriendelijke opschrift 'Havnegrillen – Welcome bikers', zette ik mijn fiets tegen het hek en bestelde een pølser-plate. Toen het bedienende meisje bezig was om deze culinaire uitdaging voor me te bereiden, kwam de eigenaar van die tent naar buiten en vroeg me in het Deens hoe ik het in mijn botte harses haalde om mijn fiets daar neer te zetten! Tenminste, ik spreek natuurlijk geen Deens, maar dat leidde ik af aan zijn blik, intonatie, zwaaiende armen en stemgeluid. So far for 'Welcome bikers', wilde ik nog zeggen, maar ik wist me net op tijd in te houden. Toen ik mij even later door dat broodje worst heen worstelde kwam ik er achter hoe het zat.
Er kwamen een stuk of wat lokale leren pakken op dikke motoren langs en meneer brak zo ongeveer zijn benen om hen, knippend als een scheermes, te bewieroken en uit te nodigen in zijn eetpaleis. Toen ik even later wegfietste zag ik 'm nog wel vreemd staan kijken toen ik een foto maakte van dit hartverwarmende haventafereeltje. Ik hoop dat ie dit verhaal ooit nog 's met behulp van Google-Translate-to-Danish-Bargoens tot zich neemt. Dan wordt het hem wel duidelijk wat ik toen al met die foto van plan was. Ik heb deze gebeurtenis met dit cynische blogbericht in ieder geval even therapeutisch van me afgeschreven. Enneh, No hard feelings Denmark. Don't worry, we'll be back. For sure ;-)


Extra tags: Liseleje - Udsholt - Smidstrup - Tisvildeleje - Hulerød - Hornbæk

Wielrennen: Knieënleed en gedwongen herfststop
Veroorzaakt door triggerpoints in bovenbenen

Vandaag schrijf ik na zes weken weer 's een blogbericht over fietsen. Of beter gezegd; over niet fietsen. De sensor van mijn fietscomputer heeft de wielmagneet op de spaak in mijn voorwiel niet erg vaak voorbij zien komen de laatste tijd (zie foto). Er zijn sinds die tijd dan ook maar weinig kilometers gemeten, zeg maar.

Ik heb al een poosje last van pijnlijke knieën als ik langere afstanden fiets. De laatste toertocht die ik reed met de mannen van RTC Rally dateert al weer van 17 september. Dat was een afstand van zo'n 140 kilometers in de omgeving van Donkerbroek. Het laatste stuk, terug naar Sneek, kon ik mijn pedalen bijna niet meer rond krijgen van de pijn. En ook de dagen daarna was elke belasting van mijn knieën – zoals traplopen of het indrukken van de koppeling van de auto – teveel.

Elfstedentocht
De eerste tekenen van deze blessure ervoer ik in de weken rond de fietselfstedentocht en de alve marrentocht. In die periode heb ik veel kilometers gemaakt. Maar toen het normale ritme van de trainingen en de toertochten weer terug kwam, verdwenen de knieklachten ook weer. Tot ik ergens in augustus merkte dat bij elke tocht die ik reed, mijn knieën gevoeliger werden. Tijdens een tocht gaan de voorkant van mijn knieën pijn doen en dat wordt tijdens zo'n rit steeds erger. Het voelt sterk branderig aan. En het belasten ervan is dan een vervelende ervaring. Maar na een paar dagen rust zijn de klachten ook weer voor een groot gedeelte weg.

17 september was de druppel. Ik ben toen op internet gaan zoeken naar de oorzaak van dit soort problemen. En toen ik in de club vertelde wat er aan de hand was, merkte ik dat er meer mensen zijn met dit soort ervaringen. Alles wijst op dat moment in dezelfde richting: overbelasting.

Rust
Ik heb nu twee maanden rust genomen. En dat is best lastig. Want we hebben al een hoop mooie rustige nazomer- en herfstdagen gehad met perfect fietsweer. Een hard gelag dus. Maar ik heb ook gelezen dat, als je deze klachten niet serieus neemt, ze chronisch kunnen worden. En dan kun je je fiets wel aan de wilgen hangen.

(Ik heb geen wilgen. Wel een perenboom en een appelboom die nodig gesnoeid moeten worden. Weet iemand hoe dat moet? Maar dit terzijde...)

Stand van zaken
Als ik 25 kilometer fiets in een klein verzet en in een rustig tempo, dat gaat dat probleemloos. Maar dat is natuurlijk geen fietsen. Als ik de 25 kilometer overschrijd en een wat hoger tempo aanhoud, dan voel ik de klachten steeds weer opkomen.
Genoeg ge-thuisdokterd dus, dit vraagt om professionele hulp. Ik ben op internet gaan zoeken naar een fysiotherapeut en kreeg bij de bovenste resultaten in Google, TopFysio Sneek gepresenteerd. Ik zag dat de fysiotherapeuten die hier werken, zelf veel ervaring hebben met (top)sport en heb daarom besloten om bij hen een afspraak te maken.

Fysiotherapeut
Vandaag had ik dan de eerste afspraak. En de uitkomst vind ik wel verrassend. Het blijkt dat de klachten aan mijn knieën worden veroorzaakt door niet lekker meewerkende aanhechtingen van de voorste bovenbeenspieren. Ik heb van deze spieren tijdens het fietsen geen last, maar ik ben vanmiddag een poosje flink gemasseerd op de aanhechting ervan en kon goed voelen dat daar iets mee aan de hand is.

Er is voor de komende weken een plan van aanpak gemaakt. Masseren en oefeningen doen aan de apparaten. Ik ben benieuwd wat het op gaat leveren. Ik mag in ieder geval wel fietsen. Rustig aan, niks forceren en niet door de pijngrens heen. Wordt vervolgd!


'Hollander om innens' of 'Hollanner om Ynens' - mijn definitie



Eentje uit m'n archief: Us Heit op het Hofplein in Leeuwarden.







In dit blogbericht van maart 2011, heb ik de term ‘Hollander om innens’ (Fries: Hollanner om Ynens) geïntroduceerd. Aan het einde van dat bericht vraag ik mezelf af of ik mijzelf langzamerhand zo mag noemen.
Zo nu en dan krijg ik naar aanleiding hiervan de opmerking dat de juiste term ‘Fries om utens’ is. Nou weet ik dat zelf natuurlijk ook wel, maar ik zal hier nog een keer proberen om uit te leggen wat ik er mee bedoel.

De term Fries om utens wordt gebruikt vanuit Fries perspectief. Het gaat om de Fries die buiten Fryslân woont, maar die zich nog wel Fries voelt en zich vaak verenigt met andere Friezen om utens om de verbondenheid met it Heitelân te beleven en te bewaren.
De term Hollanner om Ynens moet je dan ook zien vanuit datzelfde perspectief. Je kan nog zo je best doen, maar als Hollander blijf je een Hollander. Je zult nooit een echte Fries worden. Kin net, bestjit net. Maar je kunt volgens mij wél een Hollander mét de Friezen worden. Dus in tegenstelling tot om utens, om ynens zijn.

Dus een Hollanner om Ynens is volgens mijn definitie een Hollander die in Fryslân woont. Die zich verbonden voelt met de Friese cultuur en zich interesseert voor de Friese historie en met trots en respect over zijn of haar provincie praat.

Ik weet niet of dit ook kan gelden voor andere groepen. Ik vind Belch om ynens, of - op het gevaar af dat ik Us Heit op de foto tekort doe - Dútser om ynens ineens heel vreemd klinken. En wees gerust; de grize giet my ek oer de grouwe bij de gedachte aan ‘Hollâns bloed tsjoch op! Wol no ris brûze en siede”....

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl

Onze herfstvakantie op Rügen– Duitsland
Deel 3b: Binz

Binz, Rügen

Nadat we 's ochtends Prora (zie vorig bericht) hebben bekeken en beleefd, rijden we door naar Binz. Hier treffen we het tegenovergestelde van Prora. Binz is klein, maar schoon en het straalt van cultuur, toerisme en vriendelijke architectuur. Je ziet en ontmoet er blije mensen op straat.
Er loopt een pier de zee in, vanwaar je mooi zicht hebt op het strand en de mondain aandoende boulevard. Op die boulevard vind je kraampjes met Italiaans ijs en broodjes vis. En dat hebben we dan ook allemaal geprobeerd. We wilden vooral die nare 'Prora-smaak’ kwijt en dat is gelukt. Dank je wel Binz!


Klik hier voor al mijn blogberichten over Rügen.

Klik hier voor mijn nieuwe website!



Binz.



Oei! Dat herfstlicht en dan ook nog recht in mijn lens!
Ik wilde je het uitzicht vanaf de pier toch niet onthouden.



Heerlijk in het zonnetje. En dat halverwege oktober.
We hadden natuurlijk nog wel wat tegoed qua weer. Zomer 2011 was
tenslotte niet je-dat.

Ze (of is het 'hij'?) zit daar samen met nog een stuk of wat beeldjes
'mooi te wezen' op de boulevard van Binz.
De beeldjes zijn maar ongeveer 15 centimeter groot, maar ze stralen een
soort 'rijkdom' uit in zo'n straat. Ik vind het indrukwekkend dat zoiets
kan, zonder dat het door vandalen wordt gesloopt. Je ziet trouwens weinig uitingen van
vandalisme of graffiti in dit deel van Duitsland.



Begin van de route ('Go') Prora, daaronder ('end') ligt Binz. Je kunt op de GPS-route mooi zien
waar we de pier (Seebrücke) op zijn gelopen.

Onze herfstvakantie op Rügen– Duitsland
Deel 3a; Seebad Prora

Seebad Prora, Rügen

Een verplicht uitstapje tijdens een verblijf op Rügen is dat naar Seebad Prora. In de jaren voor de Tweede Wereldoorlog werd, in opdracht van Adolf Hitler, een immens complex gebouwd dat moest gaan dienen als badhotel voor twintigduizend vakantiegangers uit de Duitse arbeidersklasse. De gebouwen strekken zich uit over 4,5 kilometer langs de kustlijn van de Oostzee. Ze zijn gemaakt van grauw beton en het geheel is verwaarloosd en vervallen. Door het uitbreken van de oorlog is het er nooit van gekomen dat er vakantiegangers in werden gehuisvest. Tijdens de oorlog heeft het gediend als toevluchtsoord van gevluchte inwoners van Hamburg, die door geallieerde bombardementen hun huizen waren kwijtgeraakt. Na de oorlog is het onderkomen geweest voor militairen van het Rode Leger. Sinds de Duitse hereniging is het in handen van het Duitse ministerie van Financiën.

Museum Prora

We bezoeken vandaag het Prora-museum, dat is gevestigd in een van die deprimerende flatgebouwen. De tentoonstelling voldoet bij lange na niet aan de eisen die wij in Nederland aan een museum stellen. Het is er vochtig en oubollig. De tentoongestelde voorwerpen staan onder plastic afgedekt om verval te voorkomen. De toelichtingen op de bijbehorende bordjes zijn vergeeld en de kamertjes zijn afgeschermd met betondraad om diefstal door verzamelaars van oorlogsattributen te voorkomen. Als het de bedoeling is dat je een indruk krijgt van de naargeestigheid uit die periode, dan is dat de samenstellers van de tentoonstelling aardig gelukt. Maar ik denk dat het komt omdat het museum over net (niet) voldoende middelen beschikt om zijn eigen broek op te houden. We krijgen er wel een indrukwekkend beeld van de geschiedenis van het badhotel en de nationaalsocialistische denkbeelden die daarbij als uitgangspunt golden, maar het is eigenlijk onbegrijpelijk dat de Duitse overheid niet meer dan dit investeert, in een zo belangrijk onderdeel van de (Oost- en West-)Duitse geschiedenis.
Het museum ademt een mistroostige, deprimerende sfeer uit. Ik heb tijdens ons bezoek steeds de behoefte om eruit te hollen. De galerijen met de stalen deuren hebben zo’n verstikkende werking op me, dat ik me onmogelijk kan voorstellen dat je in zo’n omgeving een leuke vakantie kan hebben.

Ik realiseer me wel dat het in de crisisjaren voor WOII een grote luxe was om op vakantie te gaan. Dat vakantie voor de arbeidersklasse in die tijd sowieso een utopie moet zijn geweest. Het idee van de, door de nazi’s beheerde organisatie Kraft durch Freude (Kracht door Vreugde), is daarom op zich - als je hun nationaalsocialistische achtergrond buiten beschouwing laat - misschien sympathiek te noemen: Arbeiders die het verdienden zouden een door KdF verzorgde vakantie cadeau krijgen, zodat ze daarna weer met frisse moed terug aan de arbeid konden. Massaal georganiseerde sport en spel moesten bijdragen aan het gevoel van eensgezindheid en broederschap.

Benidorm
Toen ik even later buiten kwam en langs de indrukwekkende, kilometerslange gevels van deze beoogde ‘vakantiefabriek’ liep, kon ik het niet helpen om een vertaling van deze bizarre situatie te maken naar de huidige tijd. Tegenwoordig vieren veel mensen eigenlijk niet veel anders hun vakantie. Ze laten hun reis volledig verzorgen door een reisorganisatie en laten hun verblijf grotendeels invullen door een zogenaamd animatieteam. Bovendien vind ik de aanblik van de skylines van bijvoorbeeld Benidorm of Miami Beach erger dan die van Prora. Al was het alleen maar omdat we vandaag de dag een vrije keus hebben om het anders te doen...

Het is lastig om de grootte van het gebouw en de impact die het heeft op de foto te krijgen. Daar is het gewoon te groot voor. In het museum is een maquette te zien van Prora. Ik heb daar een foto van gemaakt en heb die hieronder geplaatst. Je moet je dus voorstellen dat die gebouwen 4,5 kilometer lang zijn. Onze zoon telde geloof ik 82 zijgebouwen. Ik heb wel delen van het gebouw gefotografeerd. Dat moet je dus zelf, in je hoofd maar even naar de juiste schaal vertalen ;-)


Klik hier voor al mijn blogberichten over Rügen.

Klik hier voor meer!



Een flat, maar dan 4,5 kilometer lang...

Zo'n ding en dan 82 keer...

Bijschrift toevoegen
Prora ('Go') en Binz ('End'). Binz komt in het volgende bericht aan bod.


Detail van de GPS-track die ik heb opgenomen in Prora met Everytrail.
Als je goed kijkt, dan kun je de flats zien op deze Google-map.

Onze herfstvakantie op Rügen– Duitsland
Deel 2: Königsstuhl in Jasmund

Königsstuhl Jasmund, Rügen

Op zondag gaan we naar het Nationaal Park Jasmund in de buurt van Sassnitz, waar de beroemde krijtrotsen van Rügen te vinden zijn. We parkeren onze auto in Hagen, vanwaar we een prachtige wandeling maken naar het informatiecentrum van Königsstuhl. Je kunt vanaf dat uitzichtpunt, een pad van houten vlonders met vijfhonderd treden bewandelen, naar het 116 meter lager gelegen strand. Het is een belevenis om de imposante krijtrotsen boven je te zien uittorenen. Houd er wel rekening mee dat je die vijfhonderd treden ook weer naar boven moet!

Het mooie van de herfst zijn de prachtige kleuren, vooral in zo'n bosrijke omgeving waar wij verbleven. Het nadeel vind ik dat het licht je parten speelt bij het fotograferen. De lage zon geeft zo'n verstrooid licht en hele lange schaduwen; Ik vind dat erg lastig. Onderstaande foto's van de krijtrotsen laten grote verschillen in contrast zien, waardoor je ook een soort grauwe korreligheid in je foto's krijgt. Als iemand nog 's wat tips heeft over hoe dat beter kan, dan houd ik me aanbevolen...

Klik hier voor al mijn blogberichten over Rügen.

Klik hier voor mijn nieuwe website!




De route van Lobbe naar het nationaal park Jasmund. 

De wandeling naar de Konigsstuhl.


Onze herfstvakantie op Rügen – Duitsland
Deel 1: Lobbe en een intro

Rügen, Duitsland

Deze herfstvakantie hebben we een appartement gehuurd op het Duitse eiland Rügen. Rügen ligt in het noorden van Duitsland, vlakbij de grens met Polen in de Baltische zee of Oostzee. We zijn nooit eerder in deze buurt geweest, maar de reviews die we vooraf op internet hebben opgezocht, zijn veelbelovend.

Je kunt zien dat de mensen op Rügen leven van de visserij en het toerisme. Overal zie je eetgelegenheden die vis aanprijzen en vakantiehuisjes of ‘Zimmer Frei’. Ik denk dat het hier in de zomermaanden erg druk is, maar tijdens ons verblijf valt dat erg mee.
We treffen het met het weer. De eerste dagen zijn ronduit mooi te noemen. Niet dat het overdreven warm is; het is ongeveer 12 graden. Maar het zonnetje schijnt en onze kids pootjebaden er lustig op los in de zee. De Duitsers die ook op het strand te vinden zijn, vinden dat maar niks. Die lopen zwaar ingepakt rond in dikke jassen met mutsen, sjaals en handschoenen. Friezen zijn kennelijk toch een ander soort noorderlingen. De mensen in dit gebied zijn trouwens wel erg vriendelijk, het is eenvoudig om een gesprekje aan te knopen. Ze zijn enthousiast over wat ze te bieden hebben en benieuwd naar waar we vandaan komen.

Landschap Rügen

Het landschap op Rügen is prachtig. Heuvelachtig en groen is het. En de aanwezigheid van de zee rónd en de vele meren óp het eiland geven je een echt vakantiegevoel. Bovendien heeft dit eiland zandstrand. Voor onze kinderen een paradijs na de (wat mij betreft ook fascinerende) keienkusten van Denemarken van afgelopen zomervakantie. Hieronder zie je foto’s van het huis waarin ons appartement was en de kust op een paar honderd meter afstand daarvan. We logeerden in Lobbe, een klein plaatsje op het schiereiland Mönchgut, bij de zeer welwillende familie Evers die daar de appartementen 'Lobbersee' exploiteert.

Komende dagen zal ik verslagen plaatsen van wat we in deze week zoal gezien en beleefd hebben. Stay tuned!

Klik hier voor al mijn blogberichten over Rügen.

Klik hier voor mijn nieuwe website!


De reis. Een kleine 700 kilometer.
Het eiland Rügen. De 'A' Geeft Lobbe, onze verblijfplaats aan .
  

Ons appartement bij Lobbersee in Lobbe.

De kust bij Lobbe op Rügen. Pitoreske zandstranden!

Wandelen in Aekingerzand

Vanmiddag zijn we wezen wandelen in Aekingerzand (de Kale Duinen) een uitgestrekt gebied met zandverstuivingen, dat deel uitmaakt van het Nationaal Park Drents-Friese Wold. Het was vandaag uitzonderlijk weer. Een zomerse dag op 2 oktober! We hebben gewoon lopen zweten. Onze kids (7 en 8) hadden eerst niet zoveel zin om te gaan wandelen (dat hebben ze namelijk nooit), maar toen we er waren hebben ze zich geweldig vermaakt (dat doen ze namelijk altijd). ;-)

Ik heb tijdens de wandeling onze route opgenomen met Everytrail. Ik heb ook wat foto's gemaakt in het gebied en ze in de route geprojecteerd. Op de route zie je drie rode bolletjes. Als je daar op klikt, dan krijg je de foto's te zien. Die foto's heb ik gemaakt op die plek in de route. Maar ik heb ze ook nog maar even in deze blog geplaatst voor je.






Sneek - Appelscha v.v. (145 km.)

Gisteren hebben we met een groep van 14 mensen van Rijwieltoerclub Rally een tocht gefietst van Sneek naar Appelscha. Op mijn teller stonden (uit en thuis) 145 kilometers.

Hieronder zie je de route die we hebben gereden. Ik heb hem met behulp van GPS opgenomen met Everytrail. Je kunt de weergave van de kaart veranderen in Google Satellite, Earth, Terrain, Maps, etc.

Fietshelm in Denemarken

Ik ben, zeker sinds mijn fietsongeluk vorig jaar, een groot voorstander voor het gebruik van een helm bij het toerfietsen. Hoewel niemand het nut van zo'n ding zal ontkennen, zie je toch zeer regelmatig wielrenners voorbijkomen zonder een helm op hun hoofd. Ik heb alle smoezen om 'm niet te dragen wel gehoord, denk ik; “Mijn haar gaat ervan in de war”, “Het is zo zweterig” of “Het ziet er toch niet uit”. Dat een goede helm je leven kan redden is voor sommige hardnekkige weigeraars kennelijk minder belangrijk dan de door hun aangevoerde redenen.

Het viel me tijdens onze vakantie in Denemarken op dat de Denen daar toch wat anders over denken. Ik dacht eerst dat Deense fietsers verplicht een helm moeten dragen, maar dat is niet waar. Het wordt wel aangeraden door de Deense regering. Men voert er een actief beleid wat dat betreft. Je ziet, zeker nu de scholen weer beginnen, overal posters hangen waarop het dragen van een helm wordt aangeraden. In Nederland is men op dit gebied een stuk minder actief. Hoewel we bekend staan als het land van de regeltjes, is wat dit betreft helemaal niets geregeld. Op de site van de rijksoverheid staat: “Als fietser bent u niet verplicht om een helm te dragen. Voor het invoeren van een helmplicht voor fietsers is in Nederland geen draagvlak.”
Ooooh... Nou, nee... Natuurlijk.... Ik snap het... als er geen draagvlak voor is....

Hieronder zie je een compilatie van foto's die ik heb gemaakt van mij kruisende (krydsende) Deense fietsers. Een verzameling van mensen in werkkleding, sportkleding, vrijetijdskleding en in pak. Maar mét een helm op. Ik zie het hier in Nederland nog niet gauw gebeuren. En ik moet eerlijk zeggen; als ik bijvoorbeeld naar mijn werk fiets, dan draag ik ook geen helm hoor.
Ik heb tijdens onze vakantie natuurlijk zelf ook gefietst in Denemarken. Over hoe dát is vertel ik een volgende keer.

Onze vakantie in Denemarken
1e bericht uit Seeland of Sjaelland

Zaterdag zijn we thuisgekomen van twee heerlijke vakantieweken in Denemarken. We hadden een vakantiehuis gehuurd in het noorden van Seeland (Deens: Sjaelland), vlakbij een dorpje dat Gilleleje heet.
We konden goed merken dat we aan het einde va het seizoen zaten, want er waren maar weinig toeristen meer te zien en ik geloof dat we in dat gebied nog zo'n beetje de enige Nederlanders waren.
Ik zal de komende tijd wat berichten plaatsen over onze vakantie en deze regio. Met dit eerste bericht wil ik je een idee geven van de kust bij Gilleleje. Het strand aan het Kattegat is stil (nu zelfs verlaten), maar pittoresk en schoon. Je kunt op redelijk korte afstand de Zweedse kust boven Helsingborg zien liggen. Onderstaande foto's heb ik gemaakt tijdens een strandwandeling van ons huisje naar Gilleleje, een afstand van ongeveer vijf kilometer. Onze kids van 7 en 8 vonden het ook prachtig. Totdat ze in de gaten kregen dat ze na de patat-met-toebehoren-lunch in Gilleleje ook nog terug moesten lopen....

Hier vind je mijn andere berichten over deze vakantie.





Ons huisje. Nou ja, zeg maar huis. Het staat, met nog ongeveer 12000 andere Deense vakantiehuisjes te koop
als gevolg van de financiële crisis. Je kunt het vinden via het adres: Koglevej 13, Gilleleje.






Bonte kraai






Het haventje van Gilleleje. Je kunt er in een aantal visrestaurantjes heerlijk eten.

Ons nieuwe vlonderterras is klaar

Bij ons thuis zijn we niet van die tuiniers. Ja, we vinden het leuk om in een tuin te zítten, maar we hebben geen groene vingers. Ik heb er ook ook niet zoveel verstand van. Eigenlijk lijkt dat wat ons botanische pareltje zou moeten zijn, meestal op een soort mini-jungle.

Houten vlonder

Afgelopen week heb ik, en dat stond al heel lang op het verlanglijstje, zelf een terras aangelegd van vlonderhout. Al met al ben ik met de bouw ervan – hij is 4 x 6,5 meter – twintig uren bezig geweest. Dat is exclusief het geschikt maken van de ondergrond en andere voorbereidingen zoals het maken van een tekening.

Houten terras: materialen en gereedschappen

Het onderstel; de 1-meterpalen en de balken, zijn van hardhout. De vlonderplanken zijn van geïmpregneerd grenen.
Op de foto's hieronder zie je welke materialen en gereedschappen ik verder heb gebruikt bij het bouwen van deze vlonder. Als je zoals ik een amateurklusser bent, is het soms een heel gedoe en uitzoeken voordat je met een gerust hart aan de slag kunt.
Ik ben Hobby-Bob niet, maar als je vragen hebt over deze klus, mag je ze me gerust stellen. Doe dat dan via de reactiemogelijkheid onder dit bericht of via mail.

Klik hier voor meer!


Voor

tuinvlonder

houten vlonder op palen
Anti-worteldoek tegen onkruid
gereedschap om vlonder te bouwen
Grondboor (met dank aan @petradus), schep en palenrammer.


tuinvlonder maken
Vastgezet met een slotbout

Tuinvlonder in aanbouw

Op een paar kleinigheidjes na: Af!

Also on this blog:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...