Mijn website is verhuisd!
(hier blog ik nog wel zo nu en dan over fietsen, wandelen, etc.)
-----
I moved my website!


Punk is niet dood

Punk is niet dood, maar je ziet het bijna niet meer in het straatbeeld, dus springlevend kun je het denk ik ook niet meer noemen. Toen ik van de week bij 'mijn' visboer in Sneek een nieuwe haring stond te happen, kwam er een originele punker naast me staan om zijn bestelling te doen. Hij was gekleed in een Schotse ruit-broek en getooid met een mooie volle hanenkam. Hij droeg bovendien een T-shirt met een collage van de Sex Pistols erop en ik moest meteen denken aan de gele hoes van Never Mind The Bollocks, die ik vroeger zo vaak in mijn handen heb gehad. We raakten even aan de praat over de punk van de 70-er jaren en nu. En hij vond het goed dat ik een foto nam van zijn shirt en dat ik die op dit blog zou plaatsen.

Toen ik in de tweede helft van de jaren zeventig op de middelbare school zat, ontwikkelden zich veel nieuwe muziekstromingen, waaronder de punk en de new wave. De punk wordt beschouwd als een ideologie. Als een uiting van onvrede van kansarme jongeren met “No future”. Natuurlijk was er in die tijd een hoge jeugdwerkloosheid, die zijn top bereikte in 1983/1984. Maar als ik het me goed herinner, dan voelden de mensen die ík kende zich vooral aangetrokken tot de muziek en de mode-uitingen die daarbij hoorden. Ik geloof niet dat het uitbannen van klassenverschillen en het uitroepen van anarchie nou bepaald tot de dieperliggende motivaties behoorden.

Als je nu mijn pakken in mijn kledingkast ziet hangen, dan kun je het je haast niet voorstellen dat ik in die tijd ook ‘heel individualistisch’ rond liep in een leren jasje met veiligheidsspelden en buttons erop. En in een spijkerbroek met scheuren erin, waar je toen nog niet (zoals tegenwoordig) 160 euro voor neer hoefde te tellen, maar die je gewoon zélf helemaal afdroeg, totdat hij deze voddige maar gewenste staat had bereikt.
Een hanenkam heb ik nooit gehad, maar ik kan me herinneren dat ik een keer in de badkamer mijn, toen nog halflange haar zwart heb geverfd en dat ik van mijn moeder op mijn donder kreeg omdat de verf bij het insmeren in de rondte was gespat en in de gestuukte muren was getrokken. Trouwens, op de verpakking stond wel ‘zwart’, maar als ik in het licht stond, lag er gewoon een blauwe gloed over mijn haar. En dat was niet de bedoeling natuurlijk. Matzwart moest het zijn!

Op mijn bruine leren schooltas had ik met een dikke zwarte stift de namen geschreven van de bands waar ik fan van was: De Sex Pistols met Johnny Rotten en Sid Vicious, die overigens live geen noot kon spelen. En de Ramones en The Clash.
Andere bands waarvan ik in die tijd vinyl of cassettes draaide waren bijvoorbeeld The Cure, The Smiths, Urban Heroes, The Cult, The Romantics, Claw Boys Claw en de New Adventures, hoewel de laatste meer tot de rock kan worden gerekend, denk ik.

Mijn oude lp's heb ik al een tijd geleden aan iemand weggegeven. Veel spijt heb ik er niet van. Op YouTube zijn bijna alle bands uit deze periode te zien en te horen. Soms ga ik er wel 's een avondje voor zitten. Dan is het vaak lachen geblazen over hoe 'we' er uit zagen en hoe die muziek nu bij je binnen komt. De muziek die je toen als 'hard' ervoer komt nu zelfs een beetje tam over omdat we tegenwoordig veel zwaardere muziek gewend zijn. Maar heel veel van die oude nummers staan wat mij betreft nog steeds als een huis. Elke generatie zal hetzelfde zeggen natuurlijk; maar de muziek uit 'mijn tijd' (de 70's dus) is wel de beste die er ooit geproduceerd is. ;-)

Een andere keer meer over muziek. Kijken welke stroming ik dan bij de kop neem. Het lijkt me leuk om dat weer te laten afhangen van een toevallige ontmoeting, zoals deze, bij de visboer.




In de gauwigheid vond ik deze punk-cd's van De Ramones en de Heideroosjes
 in de collectie van bibliotheek Sneek. (En er staat nog veel meer).

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl




Also on this blog:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...