Stilstand is vooruitgangRugpijn (spit) en wielrennen: Tacx op zolder en voorzichtig aan

Vanochtend heb ik vijftig minuten op mijn Tacx gefietst. Ik had overlegd met mijn fysiotherapeut en hij vond het een goed idee. Ik was er, gezien de toestand van mijn rug (hier mijn blogbericht over mijn spit) een beetje huiverig voor, maar het viel me verschrikkelijk mee.
Ik had op zolder mijn opstelling gemaakt. Een handdoek over het stuur gehangen en de DVD-speler met koptelefoon voor me op tafel geïnstalleerd. Ik realiseerde me na een kwartier wel dat ik de ventilator was vergeten. Je hebt geen rijwind, dus het is zweten geblazen!
Van de bieb heb ik een een DVD van Venice geleend. De Twee Metersessie welteverstaan. Ik had nog nooit goed naar deze band geluisterd, maar leuk hoor. Overigens heb ik nog nooit een misser gehad bij de Tweemeters, wie er ook speelt.

Vijftig minuten getraind dus. Aan een trapfrequentie tussen 95 en 100 per minuut. Het aantrekken van mijn schoenen en het op- en afstappen is nog een pijnlijke gebeurtenis met spit, maar ik merkte dat het fietsen in de racehouding goed gaat en bovendien voelde ik dat het mijn onderste rugspieren versoepelt. Het is nu anderhalf uur geleden en ik heb het gevoel dat ik wat gemakkelijk beweeg.
Dan nog iets. Mijn knieën doen geen pijn. Een goed teken, maar het zegt nog niet alles. 'Normaal' gesproken gaan ze ook 'pas' zeer doen na een uur fietsen. Zie hier het hoe en wat daarover.

Maar goed, voorlopig ben ik tevreden! Stilstand op de Tacx is wat mij betreft dus wel degelijk een vooruitgang. Nu even afwachten hoe de reactie van lijf en leden is....