Mijn website is verhuisd!
(hier blog ik nog wel zo nu en dan over fietsen, wandelen, etc.)
-----
I moved my website!


Punk is niet dood

Punk is niet dood, maar je ziet het bijna niet meer in het straatbeeld, dus springlevend kun je het denk ik ook niet meer noemen. Toen ik van de week bij 'mijn' visboer in Sneek een nieuwe haring stond te happen, kwam er een originele punker naast me staan om zijn bestelling te doen. Hij was gekleed in een Schotse ruit-broek en getooid met een mooie volle hanenkam. Hij droeg bovendien een T-shirt met een collage van de Sex Pistols erop en ik moest meteen denken aan de gele hoes van Never Mind The Bollocks, die ik vroeger zo vaak in mijn handen heb gehad. We raakten even aan de praat over de punk van de 70-er jaren en nu. En hij vond het goed dat ik een foto nam van zijn shirt en dat ik die op dit blog zou plaatsen.

Toen ik in de tweede helft van de jaren zeventig op de middelbare school zat, ontwikkelden zich veel nieuwe muziekstromingen, waaronder de punk en de new wave. De punk wordt beschouwd als een ideologie. Als een uiting van onvrede van kansarme jongeren met “No future”. Natuurlijk was er in die tijd een hoge jeugdwerkloosheid, die zijn top bereikte in 1983/1984. Maar als ik het me goed herinner, dan voelden de mensen die ík kende zich vooral aangetrokken tot de muziek en de mode-uitingen die daarbij hoorden. Ik geloof niet dat het uitbannen van klassenverschillen en het uitroepen van anarchie nou bepaald tot de dieperliggende motivaties behoorden.

Als je nu mijn pakken in mijn kledingkast ziet hangen, dan kun je het je haast niet voorstellen dat ik in die tijd ook ‘heel individualistisch’ rond liep in een leren jasje met veiligheidsspelden en buttons erop. En in een spijkerbroek met scheuren erin, waar je toen nog niet (zoals tegenwoordig) 160 euro voor neer hoefde te tellen, maar die je gewoon zélf helemaal afdroeg, totdat hij deze voddige maar gewenste staat had bereikt.
Een hanenkam heb ik nooit gehad, maar ik kan me herinneren dat ik een keer in de badkamer mijn, toen nog halflange haar zwart heb geverfd en dat ik van mijn moeder op mijn donder kreeg omdat de verf bij het insmeren in de rondte was gespat en in de gestuukte muren was getrokken. Trouwens, op de verpakking stond wel ‘zwart’, maar als ik in het licht stond, lag er gewoon een blauwe gloed over mijn haar. En dat was niet de bedoeling natuurlijk. Matzwart moest het zijn!

Op mijn bruine leren schooltas had ik met een dikke zwarte stift de namen geschreven van de bands waar ik fan van was: De Sex Pistols met Johnny Rotten en Sid Vicious, die overigens live geen noot kon spelen. En de Ramones en The Clash.
Andere bands waarvan ik in die tijd vinyl of cassettes draaide waren bijvoorbeeld The Cure, The Smiths, Urban Heroes, The Cult, The Romantics, Claw Boys Claw en de New Adventures, hoewel de laatste meer tot de rock kan worden gerekend, denk ik.

Mijn oude lp's heb ik al een tijd geleden aan iemand weggegeven. Veel spijt heb ik er niet van. Op YouTube zijn bijna alle bands uit deze periode te zien en te horen. Soms ga ik er wel 's een avondje voor zitten. Dan is het vaak lachen geblazen over hoe 'we' er uit zagen en hoe die muziek nu bij je binnen komt. De muziek die je toen als 'hard' ervoer komt nu zelfs een beetje tam over omdat we tegenwoordig veel zwaardere muziek gewend zijn. Maar heel veel van die oude nummers staan wat mij betreft nog steeds als een huis. Elke generatie zal hetzelfde zeggen natuurlijk; maar de muziek uit 'mijn tijd' (de 70's dus) is wel de beste die er ooit geproduceerd is. ;-)

Een andere keer meer over muziek. Kijken welke stroming ik dan bij de kop neem. Het lijkt me leuk om dat weer te laten afhangen van een toevallige ontmoeting, zoals deze, bij de visboer.




In de gauwigheid vond ik deze punk-cd's van De Ramones en de Heideroosjes
 in de collectie van bibliotheek Sneek. (En er staat nog veel meer).

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl




Zo'n fietsband lek? Dat is geen pech!

Tijdens de fiets-Elfstedentocht zie je de prachtigste creaturen en creaties in de stoet voorbij trekken.
Fietsers gehuld in koeienpakken of Zwiterse alpenzusterpakjes op een tandem. Of het duo, zwaar tegen de wind in trappende mannen met geitenwollen sokken in Friese-vlag-klompen, op zware transportfietsen met een grote mand voorop. Ik heb groot respect voor deze ludieke noten in het langgerekte peloton, die toch ook 'maar even' de tocht uitrijden.
Maar je ziet vooral veel glimmende, tot in de puntjes geprepareerde karretjes waarvoor kosten noch moeite zijn gespaard.

Dat niet iedereen evenveel aandacht besteedt aan zijn verschijning en uitrusting bewijst onderstaande foto. Ik kreeg hem van Hertzen van der Schuit, die al voor het 17e jaar, samen met zijn broer Jelle, deel uitmaakt van de 'rijdende controle' tijdens de fiets-Elfstedentocht. Deze controlerende teams rijden de hele dag het elfstedenparcours af om de reglementen te handhaven en mensen bij te staan in geval van nood of pech. De eigenaar van de getoonde band had niet alleen péch. Ja, dat hij een lekke band kreeg was pech. En dat hij, toen de rijdende controle langs kwam “al een half uur op de technische wagen had staan wachten”, was misschien ook pech. Maar dat je zo'n tocht begint met dergelijk versleten banden onder je fiets, dát is geen pech. Dat is nalatigheid. Want met een blik op de band had hij kunnen zien dat de verschillende lagen waaruit een buitenband bestaat, van elkaar af liggen. Met zo'n band hoef je je niet af te vragen óf je een lekke band krijgt, maar wanneer je hem krijgt.

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl




 Hertzen: “Gelukkig hebben we deze meneer kunnen helpen, maar zó ga je natuurlijk geen tocht rijden”.

Het geheim tegen zadelpijn!

Wat is het geheim tegen zadelpijn? Volgens mij kun je zadelpijn alleen maar verhelpen door gewenning. Je moet een hoop kilometers maken dus. Maar het lijkt erop dat de eigenaar van deze auto ook een remedie heeft tegen deze fietserskwaal. Misschien is het een idee om hem langs het parcours van de elfmerenfietstocht en de fietselfstedentocht te laten rijden. ;-)

Gezien en gefotografeerd op de Mirnser Klif.


Mijn elfstedenkruisje met '1963-gehalte'
Verslag van mijn 1e fiets-Elfstedentocht

Hoewel ik mezelf beschouw als een Hollander om innens, ontbrak er natuurlijk nog iets belangrijks ter ondersteuning van dat gevoel. Namelijk een elfstedenkruisje. Ik kan geen meter schaatsen en vind het geen aanlokkelijk idee om die afstand van 240 kilometer te gaan kanoën of wandelen. De afgelopen paar jaar ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik fietsen erg leuk vind. Met RTC Rally uit Sneek fiets ik wekelijks langere afstanden. Gewoon voor de lol en een goede conditie, maar ook ter voorbereiding van bijvoorbeeld de Elfmerentocht en de Elfstedentocht. Pinkstermaandag, 13 juni was het dan zover. Mijn eerste Elfstedentocht. Noem het maar mijn Friese Inburgeringexamen. Mijn 'meesterstuk' als het ware. Dat had natuurlijk al veel eerder gemoeten, zul je zeggen. Maar ja, better let as net, nou?
De Tocht De wekker gaat om 3:30 uur. Ik heb mijn spullen de avond tevoren klaargelegd, dus ik kan na een goed ontbijt snel vertrekken naar Het Schuttersveld, waar ik met een aantal toerfietsers van Rally heb afgesproken om 4:30 uur. Van daaruit vertrekken we met een man of tien naar Bolsward. We zijn ingedeeld in groep 4 en mogen daarom om 5:24 uur vertrekken. Het miezert, maar de mensenmassa maalt er niet om. De sfeer zit er goed in op de Marktstraat en dat is in de plaatsen die we in de loop van de dag nog aan zullen doen tijdens onze tocht niet anders.
Meteen in het eerste gedeelte, tussen Bolsward en Ferwert, heeft een aantal van ons een lekke band. Dat kost wel wat tijd, maar eigenlijk is dat ook de enige pech die we onderweg hebben. Tot aan Dokkum gaat het lekker want we hebben de zuidenwind scheef in de rug. Op de terugweg naar zuidwest Fryslân wordt dat natuurlijk anders. Er staat een behoorlijke wind van 4 Bft. En deze Kaalsdorpervlakte staat niet bepaald bekend om zijn beschutte landschap. Maar goed, het kopwerk moet ook worden gedaan en we bereiken rond een uur of twaalf Sneek. We draaien vanuit de Muntstraat de Marktstraat op. Mijn vrouw en bloedjes van kinderen staan met op karton geschreven aanmoedigingen langs de kant “hup papa hup” te roepen. Ik rijd recht in hun vizier! Maar ik zie hén niet…Oeps.

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl







In Sneek hebben we een uur rust en het gezin wordt tijdelijk herenigd. Ik voel me prima en stap opgewarmd en droog weer op mijn fiets. Als we amper onderweg zijn begint het te motregenen en ik geloof dat het vanaf dat moment niet meer echt droog is geweest. Ik moet eerlijk zeggen; ik vind het stuk van Sloten naar Stavoren door de combinatie van de harde wind en de regen een hele dobber. Bij Mirns was het druk met kitesurfers die, in tegenstelling tot wij, blij waren met uitschieters van windkracht zeven tot acht!
– En nu kan ik wel zeggen dat het heel érg was om in dat vreselijke  weer te ‘moeten’ fietsen. En dat het vervélend is dat het op zondag en dinsdag wél mooi weer was en op pinkstermaandag níet. Maar dat is maar gedeeltelijk waar. Het slechte weer maakt het verhaal van mijn Eerste Tocht er een stuk smeuïger op. Het is toch mooi dat je later aan je kinderen kan vertellen dat jij er bij was in 2011?  Dat, toen jíj De Tocht reed “het hondenweer” was? Dat je eigenlijk de Reinier Paping van de familie bent, omdat de fiets-Elfstedentocht 2011 een groot 1963-gehalte had? Maar misschien overdrijf ik nu ook wel een beetje... –

Vanaf Stavoren gaat het crescendo (zie specificaties in het routekaartje). Het regent steeds harder, maar we hebben weer voor de wind. De binnenkomst in Bolsward is prachtig. Er staan ondanks het slechte weer heel veel enthousiaste mensen langs de route. In de tent haal ik om ongeveer kwart over vier mijn laatste stempel en ik ontvang mijn felbegeerde Alvestêdekrúske.

De 15 kilometers van Bolsward naar Sneek die dan nog volgen, zijn eigenlijk het vervelendst van de hele dag. Ik ben nat, koud en stijf geworden en ik wil alleen nog maar op iets zitten wat niet beweegt. Als ik thuis kom staat er een bos bloemen voor me klaar en mijn zoontje heeft een grote beker van lego voor me gebouwd.

The day after
Na een goede nacht slapen word ik wakker van de honger. Logisch; na 270 kilometer waarin ik volgens mijn fietscomputer 6200 calorieën vertrapt heb. Ik ben wel wat stijf en ik heb een zere knie door overbelasting, maar verder gaat het goed. De klachten zijn vast over voor woensdagavond. En dat moet ook, want dan gaan we weer op pad. Kilometers maken. Voor over twee weken. Want dan fietsen we een rondje om het IJsselmeer van, ik geloof 230 kilometer.

Voor de volledigheid wil ik nog even dank zeggen tegen:
De familie Douwes in Blije voor de goede ontvangst en de koffie met appelgebak.
@Joris_Hagting van Daaldersplaats voor de droge plek tussen de middag.
De 750 vrijwilligers die deze Alvestêdetocht perfect hebben georganiseerd.

Klik hier voor meer!



Mijn elfstedenkaart (stempelkaart) en mijn elfstedenkruisje


Klik op de route die ik onderweg met GPS heb opgenomen voor
een interactieve kaart.
(Routekaartje Fietselfstedentocht)

Startkaart Fietselfstedentocht ligt klaar!



Vanochtend hebben we met een groep van RTC Rally de laatste training voor de Fietselfstedentocht gereden. 90 kilometer, op niet al te hoge snelheid, zie de gps-route hieronder. Er gebeurde wat de buienradar al had voorspeld; onderweg werd het weer steeds donkerder en natter. Ach, konden we mooi wennen aan de voor Tweede Pinkstedag beloofde omstandigheden.

Piet Paulusma seit op de Omrop Fryslan side: "It wurdt in meast wiete dei", "Het wordt een overwegend natte dag". Buienradar houdt het voor de regio Sneek op een droge dag en het KNMI durft geloof ik, een voorspeling voor maandag niet goed aan...

Nou, we zullen het wel zien. Je kan er toch niet veel aan doen en al sneeuwt en hagelt het, ik laat de tocht dit jaar niet weer aan me voorbijgaan. Ik heb dit jaar 3800 kilometers gefietst. Mijn startkaart (zie foto) ligt al klaar, er staan hydraterende instantbrouwseltjes gereed en de kou- en vochtwerende spierbalsum staat voor het grijpen. Ik ga ervan uit dat ik er klaar voor ben ;-)

Met RTC Rally Lemmer - Bakhuizen at EveryTrail



Hemelvaarttocht RTC Rally Sneek

Vanochtend hebben we met een aantal mensen van RTC Rally, aangevuld met een paar toevallige introducees, de door Rally georganiseerde 'hemelvaarttocht' gefietst. Deze 100 kilometer lange tocht gaat door prachtig natuurgebied in zuidwest Fryslân. Het kaartje hieronder kun je ook bekijken in Google Earth (even rechts bovenin klikken).

klik op de link voor: Hemelvaarttocht RTC Rally at EveryTrail

Also on this blog:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...