Mijn website is verhuisd!
(hier blog ik nog wel zo nu en dan over fietsen, wandelen, etc.)
-----
I moved my website!


Vakantie in Denemarken: Koele Denen, dikke worsten en leerbikers
Niet erg gastvrij ontvangen in Hundested, Sjaelland Denmark...

Door allerlei andere drukte was het er nog niet van gekomen, maar dit wordt nog een vrij uitgebreid bericht over onze zomervakantie 2011 in Denemarken. Dit bericht gaat over fietsen, chagrijnige Denen, dikke worsten, en leerbikers. En dat alles op een dag. Ga d'r maar aan staan. Ik móest dit gewoon nog even kwijt!
Ik heb al het een en ander geschreven over Kopenhagen en de Copenhagen Card. Ook al over ons huisje en de omgeving. Voor al mijn eerdere berichten over Denemarken: klik hier.

Dit jaar zijn we op vakantie geweest in Zeeland, of Sjælland zoals de Denen zeggen. Dit is het oostelijke gedeelte van Denemarken. En wij zaten aan de noordelijke kust daarvan, aan het Kattegat, op het punt waar je de kust van Zweden kunt zien liggen. We hadden een heel mooi huisje gehuurd in Gilleleje (spreek uit: Gielelaaie). Vikingenland dus. Hier wonen de bloedbroeders van de Friezen, sort of. Op zich zou ik me daar als Hollander onder de Friezen, als Hollander om innens, dus erg thuis moeten voelen.

Polonaise
Wat het land zelf betreft; De combinatie van het heuvelachtige landschap, het groen en de zee vind ik heerlijk. En het is hier zo rustig. De mensen hebben hier geen haast. Ze zijn geduldig en gaan zeer correct met elkaar om. Ik denk wel 's dat in deze omgeving, in 2011 nog dezelfde sfeer hangt, die wij in Nederland hadden in de vijftiger en zestiger jaren. Als je tot rust wilt komen dan is dit je van het.
Het is niet zo dat de Sjaellanders overlopen van joviale vriendelijkheid. Nogmaals, ze zijn erg correct hoor; Iedereen die je op de een of andere manier nodig hebt zal je helpen. Maar ze houden altijd een soort afstandelijkheid. Ze lopen, om het zo maar te zeggen, niet gierend van de lach voorop in de sociale polonaise. Ik heb me wel 's afgevraagd of er, vlak voordat wij in Denemarken aankwamen, een nationale ramp was gebeurd of zoiets. Dit hebben we in andere delen van dit mooie vakantieland nooit zo ervaren. Heel apart.

Fietsen op Sjaelland
Ik vind dit gedeelte van Denemarken ideaal om in te fietsen. Zeker als je zulk mooi weer hebt als dat wij hadden. Je moet je het landschap een beetje voorstellen als Limburg aan Zee. Heuvelachtig, met een 'eiland-touch'. Voor iemand die gewend is om in het vlakke Fryslân te fietsen is dat best nog wel een uitdaging. De afdalingen van de heuvels lijken altijd korter dan de beklimmingen. De fietspaden zijn er over het algemeen goed, maar de bewegwijzering is werkelijk abominabel. Niet alleen voor fietsers hoor. Ook voor de onbekende automobilist is het vaak moeilijk om de weg te vinden. Als je de ondernemersmoed hebt om in dit gebied een bewegwijzeringstoko te beginnen, dan loop je er, zakelijk gezien in no-time binnen.

Medelijden
Het is tijdens onze vakantie of de duvel er mee speelt; De GPS-functie op mijn android-bakkie heeft deze vakantie niet meer gewerkt sinds ik op de heenreis naar Denemarken, Duitsland inreed. Het ding zag geen enkele satelliet. Ik had dus geen navigatie tot mijn beschikking. Niet in de auto, maar ook niet op de fiets. Het waren dan ook barre fietstochten die ik daar heb gereden, met alleen maar ouderwetse middelen tot mijn beschikking. Je kan het je misschien niet voorstellen – en je zult nu wel medelijden met me krijgen - maar ik heb vaak naast mijn fiets gestaan met een káártje van de omgeving, om uit te zoeken waar ik in 's hemelsnaam uithing. Dát is geen fietsen. Dat is survivallen. Hoe die Deen Michael Rasmussen ooit in de conditie is gekomen dat hij het geel in de Tour de France heeft kunnen bemachtigen, is mij een raadsel!

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl



Ik vertelde al dat de Denen in dit gedeelte van hun land niet op mij over komen als erg spontane mensen. Ik was dan ook blij verrast toen ik in het plaatsje Hundested in het haventje aankwam en onderstaand eettentje zag staan. Gelokt door het vriendelijke opschrift 'Havnegrillen – Welcome bikers', zette ik mijn fiets tegen het hek en bestelde een pølser-plate. Toen het bedienende meisje bezig was om deze culinaire uitdaging voor me te bereiden, kwam de eigenaar van die tent naar buiten en vroeg me in het Deens hoe ik het in mijn botte harses haalde om mijn fiets daar neer te zetten! Tenminste, ik spreek natuurlijk geen Deens, maar dat leidde ik af aan zijn blik, intonatie, zwaaiende armen en stemgeluid. So far for 'Welcome bikers', wilde ik nog zeggen, maar ik wist me net op tijd in te houden. Toen ik mij even later door dat broodje worst heen worstelde kwam ik er achter hoe het zat.
Er kwamen een stuk of wat lokale leren pakken op dikke motoren langs en meneer brak zo ongeveer zijn benen om hen, knippend als een scheermes, te bewieroken en uit te nodigen in zijn eetpaleis. Toen ik even later wegfietste zag ik 'm nog wel vreemd staan kijken toen ik een foto maakte van dit hartverwarmende haventafereeltje. Ik hoop dat ie dit verhaal ooit nog 's met behulp van Google-Translate-to-Danish-Bargoens tot zich neemt. Dan wordt het hem wel duidelijk wat ik toen al met die foto van plan was. Ik heb deze gebeurtenis met dit cynische blogbericht in ieder geval even therapeutisch van me afgeschreven. Enneh, No hard feelings Denmark. Don't worry, we'll be back. For sure ;-)


Extra tags: Liseleje - Udsholt - Smidstrup - Tisvildeleje - Hulerød - Hornbæk

Wielrennen: Knieënleed en gedwongen herfststop
Veroorzaakt door triggerpoints in bovenbenen

Vandaag schrijf ik na zes weken weer 's een blogbericht over fietsen. Of beter gezegd; over niet fietsen. De sensor van mijn fietscomputer heeft de wielmagneet op de spaak in mijn voorwiel niet erg vaak voorbij zien komen de laatste tijd (zie foto). Er zijn sinds die tijd dan ook maar weinig kilometers gemeten, zeg maar.

Ik heb al een poosje last van pijnlijke knieën als ik langere afstanden fiets. De laatste toertocht die ik reed met de mannen van RTC Rally dateert al weer van 17 september. Dat was een afstand van zo'n 140 kilometers in de omgeving van Donkerbroek. Het laatste stuk, terug naar Sneek, kon ik mijn pedalen bijna niet meer rond krijgen van de pijn. En ook de dagen daarna was elke belasting van mijn knieën – zoals traplopen of het indrukken van de koppeling van de auto – teveel.

Elfstedentocht
De eerste tekenen van deze blessure ervoer ik in de weken rond de fietselfstedentocht en de alve marrentocht. In die periode heb ik veel kilometers gemaakt. Maar toen het normale ritme van de trainingen en de toertochten weer terug kwam, verdwenen de knieklachten ook weer. Tot ik ergens in augustus merkte dat bij elke tocht die ik reed, mijn knieën gevoeliger werden. Tijdens een tocht gaan de voorkant van mijn knieën pijn doen en dat wordt tijdens zo'n rit steeds erger. Het voelt sterk branderig aan. En het belasten ervan is dan een vervelende ervaring. Maar na een paar dagen rust zijn de klachten ook weer voor een groot gedeelte weg.

17 september was de druppel. Ik ben toen op internet gaan zoeken naar de oorzaak van dit soort problemen. En toen ik in de club vertelde wat er aan de hand was, merkte ik dat er meer mensen zijn met dit soort ervaringen. Alles wijst op dat moment in dezelfde richting: overbelasting.

Rust
Ik heb nu twee maanden rust genomen. En dat is best lastig. Want we hebben al een hoop mooie rustige nazomer- en herfstdagen gehad met perfect fietsweer. Een hard gelag dus. Maar ik heb ook gelezen dat, als je deze klachten niet serieus neemt, ze chronisch kunnen worden. En dan kun je je fiets wel aan de wilgen hangen.

(Ik heb geen wilgen. Wel een perenboom en een appelboom die nodig gesnoeid moeten worden. Weet iemand hoe dat moet? Maar dit terzijde...)

Stand van zaken
Als ik 25 kilometer fiets in een klein verzet en in een rustig tempo, dat gaat dat probleemloos. Maar dat is natuurlijk geen fietsen. Als ik de 25 kilometer overschrijd en een wat hoger tempo aanhoud, dan voel ik de klachten steeds weer opkomen.
Genoeg ge-thuisdokterd dus, dit vraagt om professionele hulp. Ik ben op internet gaan zoeken naar een fysiotherapeut en kreeg bij de bovenste resultaten in Google, TopFysio Sneek gepresenteerd. Ik zag dat de fysiotherapeuten die hier werken, zelf veel ervaring hebben met (top)sport en heb daarom besloten om bij hen een afspraak te maken.

Fysiotherapeut
Vandaag had ik dan de eerste afspraak. En de uitkomst vind ik wel verrassend. Het blijkt dat de klachten aan mijn knieën worden veroorzaakt door niet lekker meewerkende aanhechtingen van de voorste bovenbeenspieren. Ik heb van deze spieren tijdens het fietsen geen last, maar ik ben vanmiddag een poosje flink gemasseerd op de aanhechting ervan en kon goed voelen dat daar iets mee aan de hand is.

Er is voor de komende weken een plan van aanpak gemaakt. Masseren en oefeningen doen aan de apparaten. Ik ben benieuwd wat het op gaat leveren. Ik mag in ieder geval wel fietsen. Rustig aan, niks forceren en niet door de pijngrens heen. Wordt vervolgd!


'Hollander om innens' of 'Hollanner om Ynens' - mijn definitie



Eentje uit m'n archief: Us Heit op het Hofplein in Leeuwarden.







In dit blogbericht van maart 2011, heb ik de term ‘Hollander om innens’ (Fries: Hollanner om Ynens) geïntroduceerd. Aan het einde van dat bericht vraag ik mezelf af of ik mijzelf langzamerhand zo mag noemen.
Zo nu en dan krijg ik naar aanleiding hiervan de opmerking dat de juiste term ‘Fries om utens’ is. Nou weet ik dat zelf natuurlijk ook wel, maar ik zal hier nog een keer proberen om uit te leggen wat ik er mee bedoel.

De term Fries om utens wordt gebruikt vanuit Fries perspectief. Het gaat om de Fries die buiten Fryslân woont, maar die zich nog wel Fries voelt en zich vaak verenigt met andere Friezen om utens om de verbondenheid met it Heitelân te beleven en te bewaren.
De term Hollanner om Ynens moet je dan ook zien vanuit datzelfde perspectief. Je kan nog zo je best doen, maar als Hollander blijf je een Hollander. Je zult nooit een echte Fries worden. Kin net, bestjit net. Maar je kunt volgens mij wél een Hollander mét de Friezen worden. Dus in tegenstelling tot om utens, om ynens zijn.

Dus een Hollanner om Ynens is volgens mijn definitie een Hollander die in Fryslân woont. Die zich verbonden voelt met de Friese cultuur en zich interesseert voor de Friese historie en met trots en respect over zijn of haar provincie praat.

Ik weet niet of dit ook kan gelden voor andere groepen. Ik vind Belch om ynens, of - op het gevaar af dat ik Us Heit op de foto tekort doe - Dútser om ynens ineens heel vreemd klinken. En wees gerust; de grize giet my ek oer de grouwe bij de gedachte aan ‘Hollâns bloed tsjoch op! Wol no ris brûze en siede”....

Klik hier voor mijn nieuwe site: www.gertjanhermus.nl

Also on this blog:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...