Op de Tacx met Ana PopovicKijken en luisteren naar 'The Guitar on High Heels'

Vanmiddag stond een van mijn twittervrienden (@wierdo63) voor mijn deur met een DVD van Ana Popovic (ANA! - Live in De Melkweg) in zijn hand. We zaten van de week via de snitter wat YouTube-suggesties uit te wisselen en kwamen tot de ontdekking dat onze smaak wat deze muzieksoort betreft, behoorlijk overeenkomt. Inmiddels heb ik met meer mensen dit soort contacten en het lijkt erop dat er heel voorzichtig, een muziekuitwisseling tot stand gaat komen in Sneek en omstreken.

Ana Popovic wordt wel de vrouwelijke Stevie Ray Vaughan (1954-1990) genoemd. Ik vind eigenlijk dat je daarmee beide gitaristen tekort doet. Stevie Ray is uniek en ongeëvenaard. Ana Popovic - laat ik haar The Guitar on High Heels noemen -  heeft ook een heel eigen stijl, die je kunt plaatsen tussen blues en jazz, waarbij je zelfs af en toe wat dance-invloeden hoort. Bovendien kun je wat mij betreft beter een uur naar Ana kijken dan naar Stevie! (Sorry Steve...) Heel even dacht ik dat ik op de DVD de dunnere achterbroer van Bennie Veldman (van The Veldman Brothers) op de Hammond bezig zag en hoorde, maar deze man blijkt toch een andere achtergrond te hebben.  Al met al is deze DVD zeer aan te raden. Ik heb inmiddels nog het een en ander van Popovic besteld bij de muziekbibliotheek Sneek.

Afgelopen zondag schreef ik op mijn blog dat ik door zuidwest Fryslân fietste met Bo Derek in mijn hoofd. Vanmiddag zat ik op onze zolder op mijn fiets met Ana Popovic voor mijn snufferd. Op de laptop dan hè? En met Ana houd je het wel een uurtje vol bij gemiddeld 100 Rpm en 150 hartslagen. Ik moet eerlijk zeggen; ik had de ventilator er wél bij aan.

Met mijn knieën ging het trouwens goed tijdens het fietsen. En ook nu heb ik geen last. En passant heb ik nog 800 calorieën weggetrapt vanmiddag. Maar die zijn met het triple-biertje dat L. voor me heeft meegenomen en dat ik net heb opengetrokken gauw weer aangevuld. Cheers L. en cheers Ana!