Mijn website is verhuisd!
(hier blog ik nog wel zo nu en dan over fietsen, wandelen, etc.)
-----
I moved my website!


Gastblogger Marlies Reijenga
Elfstedentocht 2012, het verslag van een enthousiasteling

Op 22 mei heb ik in dit bericht mijn startkaart voor de fietselfstedentocht gratis aangeboden aan een echte fietsliefhebber. Een van de mensen die reageerden was Marlies Reijenga. Ze vertelde dat ze dolgraag de tocht wilde fietsen, maar dat ze geen kaart had weten te bemachtigen. Als tegenprestatie voor mijn gratis startkaart, beloofde ze me om tijdens de tocht foto's te malen en een verslag te schrijven voor deze blog. En ze heeft haar belofte gehouden. Sterker nog; ze heeft zich er niet van af gemaakt. Lees hieronder het verslag van háár Elfstedentocht met mijn startkaart!

-----------Tekst en foto's: Marlies Reijenga:





Om 4.25 uur, op pinkstermaandag had ik mijn wekker gezet. ’s Avonds vroeg naar bed gegaan, maar door de spanningen toch niet veel geslapen. De avond van tevoren alles klaargezet, dus na een snel ontbijt kon ik snel op de fiets richting Bolsward voor de start. Doordat ik mooi op tijd was kon ik, nadat we achter de fanfare van Weidum naar de stempelpost begeleid werden, mooi snel van start. Alles was keurig geregeld in Bolsward. De doorgang van de groepen en de controles van de kaarten verliep snel en goed. Al snel had ik een mooi groepje gevonden waarmee ik richting Harlingen ben gereden. Gedurende dit stukje konden we genieten van een mooie zonsopkomst.




In Harlingen werden we ontvangen door de Havenzangers. In elke stad was deze dag een spandoekgehangen met een typische uitspreuk die betrekking had op de betreffende stad. Zie foto. In elke start werd aandacht besteed aan het feit dat je gedurende de dag goed moest eten en drinken.Daarom in Harlingen de eerste broodjes maar uitgepakt en genuttigd. Omdat het al best druk was in Harlingen mijn groepje kwijtgeraakt. Hierdoor had ik de tijd om bij de haven nog wat foto’s te maken. Waar het in Bolward nog wel een beetje fris was in een korte mouwenshirtje, begon de temperatuur inmiddels flink op te lopen.
Van Harlingen naar Franeker ging prima. Het is ook niet een heel groot stuk. Wel kon ik in dit stuk niet echt aansluiting vinden bij een goed groepje. Het meest opmerkelijke moment van dit traject was toch wel dat ik door een echtpaar (althans, dat denk ik ) van rond de 70 werd ingehaald op een gewone fiets. We hadden dit stuk te maken met tegenwind. Ik keek vervolgens op de teller van de dame, en deze wees 30 km/uur aan. Dit krasse stelletje had flink de gang erin. . In Franeker zagen de stempelaars er wel heel speciaal uit. Ze waren verkleed als studenten en geleerden van vroeger, dit vanwege het feit dat er in Franeker vroeger de enige Universiteit van Friesland heeft gestaan. De sfeer zat er goed in, en er waren steeds meer toeschouwers langs de kant te vinden.





Na de relatief kleine afstanden van Bolsward naar Harlingen en van Harlingen naar Franeker volgt altijd het iets langere stuk richting Holwerd. Dit stuk heb ik lekker doorgetrapt. Ik zat in een lekker groepje dat tegen de 30 km/uur fietste. Ik moest even doortrappen, maar kon dit goed volhouden. Richting Holwerd zagen we de zeedijk met de zeemist. Ook de lucht betrok rond dit tijdstip, en het werd wat bewolkter. In Holwerd aangekomen heb ik een bak koffie met suikerbrood gehaald bij de cafetaria waar ik ieder jaar even zit. Hier kwam ik een vriendin en haar broer tegen, die iets eerder gestart waren en ook even een pauze genomen hadden. Ik ging buiten zitten, maar voelde al snel dat het kouder werd. Daarom de koffie snel naar binnengewerkt om mijn weg te vervolgen richting Dokkum. Tijdens dit traject werd in ingehaald door 4 Friese dames die in het knalroze gekleed gingen. Omdat zij een prettig tempo hanteerden ben ik bij dit groepje aangesloten. Hierdoor heb ik zonder verdere moeilijkheden de stad Dokkum bereikt. In Dokkum is het ieder jaar gezellig op het plein in het midden van de stad. (foto). Om nog een foto van mijzelf erbij te doen heb ik een lokale dame uitgelegd over de gewonnen kaart, en zei vond dit een erg leuk idee. Zij heeft mij op de foto gezet met het stadshuis van Dokkum (foto).




Na Dokkum kwam ik naast iemand te fietsen op een mooie mountainbike. Ik knoopte een gesprekje met hem aan en vroeg hem of hij de tocht ook alleen fietste. Heel openhartig vertelde hij dat hij samen met zijn broer en vader is vertrokken, die beide voor hem fietsten. Zijn broer was super goed getraind en hij verwachte dat hij wel bij de eerste binnenkomers in Bolsward zou horen. Daarnaast vertelde hij dat zijn vader vorig jaar kanker heeft gehad, maar ondanks alles toch dit jaar wederom de Elfstedentocht wilde fietsen. Ook had zijn vader hem gevraagd om mee te fietsen, dus daarom zat hij op de fiets. Een hele tijd hebben we wat gekletst waardoor de Achmea-toren steeds dichterbij zagen komen. Uiteindelijk kreeg ik wat betere benen en ben ik aangehaakt bij een sneller groepje dat passeerde. Hiermee ben ik uiteindelijk de eerste dorpjes die inmiddels aan Leeuwarden zijn geplakt binnen gereden. Het zonnetje was er intussen weer bijgekomen en het werd flink heet. Je kon duidelijk merken dat het wat later werd, want er kwam steeds meer publiek langs de weg. Ook in Leeuwarden was het een drukte van belang.


In Leeuwarden(waar ik ongeveer 11.00 uur aankwam) fietste ik een vriendin en een aantal kennissen tegen het lijf. Gezamenlijk zijn we vertrokken, na op de brug in Leeuwarden vlakbij de Oldehove te hebben gewacht, richting Bolsward. Het tempo beviel prima, en door de zon liep de temperatuur steeds verder op. Toen we Dronrijp naderden kregen we pech. Een platte achterband gooide tijdelijk roet in het eten. Bij een dichtstbijzijnde boerderij zijn de mannen op zoek gegaan naar een fietspomp om de band weer in ere te herstellen (voor zolang het duurde hoorde ik achteraf). Iedereen helpt elkaar op deze dag! Ondertussen stonden wij langs de kant van de weg onze mede- strijders te bewonderen. (foto) Na een pauze van ongeveer 20 minuten werd de weg richting Bolsward vervolgd. Na door een aantal gezellige dorpjes zoals o.a. Winsum en Dronrijp te zijn gefietst kwam al snel het silhouet van Bolsward dichterbij.
Rond de klok van 12 zijn we Bolsward ingereden waar de traditionele soep op het programma stond. Dit jaar speciaal met aangepast zoutgehalte in verband met de hitte. Tevens was dit voor mij het punt om even wat te gaan eten. Omdat de groep waarmee ik fietste in Nijland ging eten vervolgde ik mijn weg richting Nijland. Om de voorraden weer wat bij te vullen had ik familieleden opgetrommeld die hier stonden om alles weer bij te vullen. Na wederom niet een hele lange stop mijn weg vervolgd om het onderste rondje te volbrengen. Door Nijland fietsten blijft toch altijd leuk omdat hier ben opgegroeid, en dus veel bekenden langs de weg heb. Ook door Sneek fietsen is altijd leuk omdat ik hier mijn schooltijd heb doorgebracht. 


Na een kort Kodak-momentje mijn weg vervolgt naar het schattige stadje IJlst. In gedachten verzonken bedacht ik mij hoe vaak ik van de 8 uitgereden tochten hier al wel niet voor de brug had gestaan. Mijn gedachten werden onderbroken door het belletje van de brug, en nog net kon ik voorkomen dat ik wederom voor een open brug stond.


Vanaf IJlst mijn koers ingezet richting Sloten. Hierbij moet ik toch altijd een van mijn minst favoriete stukken van de Elfsteden trotseren en dat is het stuk van Hommerts naar Spannenburg. Allereerst kwam ik terecht in een (later bleek iets te fanatiek) fietsploegje, dat flink de vaart erin had. Uiteindelijk toen de toren van Spannenburg steeds dichterbij kwam toch moeten lossen en aangehaakt in een iets minder fanatiek ploegje. Kwam naast een man te fietsen die voor de vijftiende keer in het zadel was geklommen. De man vertelde dat hij één keer samen met zijn zoon had gefietst, die aan het einde van de tocht helemaal kapot was. Hij was ’s avonds om half negen naar bed gegaan om er vervolgens 24 uur te slapen/in bed te liggen. (Achteraf was gebleken dat de jongen de ziekte van Pfeiffer onder de leden had). Sindsdien fietste de man hem alleen en was dit zijn methode om fysiek wat in orde te blijven. Nadat de man ging pauzeren gedeeltelijk alleen, gedeeltelijk wat in groepjes verder gegaan richting Sloten. Het landschap werd steeds bosrijker, en de omgeving steeds minder kaal. Al snel kwam ik aan in Sloten. Traditioneel (in tegenstelling tot IJlst weet ik zeker dat ik hier ieder jaar moet wachten) voor de brug in Sloten gewacht. Ondanks de brug heeft Sloten altijd een enorme charme, de schattige huisjes, de smalle straatjes en het grachtje dat door de stad loopt.



Ook hier had men aandacht besteed aan de stempelpost. En was een ‘klein Sloten' nagebouwd en er liepen mensen in oude kledij.
Na Sloten volgde voor mij het moeilijkste stuk tot dusver van de tocht. Gelukkig was ik omgeven door de mooie omgeving van Gaasterland, wat dit nog enigszins kon compenseren. Nadat ik Balk was gepasseerd heb ik dan ook de fiets in de berm gegooid,en ben in het gras gaan zitten om even bij te tanken. Richting Balk merkte ik dat mijn tempo omlaag ging, en ook mijn energiegehalte was niet denderend. Tijd voor een pauze. Na een kwartiertje te hebben opgeladen heb ik mijn weg vervolgd richting Oudemirdum. Ook dit was een lastig stuk en heb ik praktisch alleen gefietst omdat er weinig ‘tussengroepjes’ waren. Of men fietste dikke 30’ers of het waren groepjes die rond de 20 km fietsten. Op dit deel van de route even geen aansluiting, maar ben dapper alleen doorgetrapt. Het laatste stuk tussen de bossen nog aangehaakt bij een snel groepje, maar dit moest ik alweer snel bekopen. Je merkt toch wel gaandeweg de tocht dat je pieken en dalen elkaar in een steeds sneller tempo opvolgen. Hierdoor moet je soms even doorbikkelen om toch aan te blijven haken bij een groepje. Dit voel je wel in je benen, maar meestal is alleen fietsen ook geen goede optie. Rond de klok van drie uur was in Oudemirdum
Na Oudemirnum volgt altijd ‘de berg van Gaasterland’. Ik had mij er mentaal al op voorbereid, maar ik had er niet op gerekend dat mijn ketting er tijdens het schakelen af zou vliegen. Met vette handen, en een beschadigd ego dan toch de ‘beklimming’ ingezet. Deze viel mij overigens mee, en na het hoogste punt te hebben bereikt was ik aangekomen bij ( naar mijn beleving) het mooiste stukje Friesland dat er is. Je gaat vanuit de afdaling (enigszins groot woord voor een heuveltje) het bos uit en je kijkt uit over het IJsselmeer. Pinkstermaandag stonden er ook nog Friese paarden in de wei en er waren kite-surfers op het water. Prachtig gezicht. Ik heb hier overigens geen foto van gemaakt, was allang blij dat ik weer een beetje een normaal tempo fietste. Uiteindelijk kwam ik een geschikte groepje tegen waardoor de zeedijk, ondanks de stevige wind, goed te doen was. De Mirnser Klif viel me echter wel zwaar. Ik had al even achterom gekeken, maar in geen velden of wegen een groepje te bekennen. Ik moest en zou dus met dit groepje Stavoren zien te bereiken. De aanloop van deze ´verhoging´ is best lang en ik voelde al redelijk snel dat de verzuring optrad in mijn benen. Maar ik had een doel, en dat was om bij dit groepje te blijven. Vlak voordat we het hoogste punt gingen bereiken voelde ik dat ik dit niet ging redden. Het gat met de fietsers voor mij werd steeds groter, en mijn moed zakte niet alleen in mijn schoen, ook in mijn benen. Net op dat moment voelde ik een duw in mijn rug (Maradona zou dit misschien de hand van God hebben genoemd ;-) die mij het laatste zetje geeft om het hoogste punt te bereiken. Toen ik achterom keek kreeg ik een knipoog van een oudere man. De dame die langs de kant stond en zei ‘Uuuuh, iedereen moet het zelf doen’ kon mij op dat moment gestolen worden. Ze zag er overigens ook niet uit alsof ze zelf ooit op een fiets had gezeten, dus die opmerking deed me weinig. In de afdaling snel weer aangeklampt bij mijn groepje en gezamenlijk zijn we Stavoren binnengereden.


Bij binnenkomst in Stavoren moesten we wachten voor de sluizen. Daar kreeg ik het advies toch mijn voorband nog van wat extra lucht te voorzien. In de stad stond een gepensioneerde fietsenmaker om, daar waar hij kon, de fietsen van menig fietser nog wat op te lappen voor de laatste kilometers. Gewoon, omdat hij het niet kon laten. Fantastisch wat een saamhorigheid er is op zo’n dag. Met mijn banden vol met lucht nog een paar sfeerfotootjes gemaakt van Stavoren en daarna heb ik mijn weg vervolgt richting Hindeloopen. Hierbij stuitte ik op een Franstalig groepje, waarvan er één man een Obelix-hoedje ophad. Voor dit moment eigenlijk perfect want mijn ‘praatjes’ waren wel een beetje op. Laat mijn Frans nou net niet optimaal zijn. Ik weet nog net dat fiets ´vélo´ is, maar daar houdt mijn fiets-gerelateerde Frans wel op. In een vlot tempo (gezien het feit dat we al 200 km in de benen hadden) zijn we doorgereden naar Hindeloopen. Overal zag je langs de zeedijk kite-surfers met verschillende gekleurde kites.




In Hindeloopen aangekomen weer een leuk tafereeltje bij de stempelpost. Ook hier ging ik weer, zoals beloofd, een foto maken. Ik werd aangesproken door een man, en ik vertelde hem over de belofte die ik had gemaakt om de kaart te kunnen krijgen. Deze meneer was meteen bereid om mij op de foto te zetten. Na een kort gesprekje maar snel mijn weg vervolgd, want de vermoeidheid ging toch parten spelen. Na de kleine, maar mooie en authentieke binnenstad te zijn doorgecrost de weg vervolgt om de één na laatste stempel binnen te slepen in Workum. Vanaf Hindeloopen was het voor mij echt doorbikkelen. Het tempo was er flink uit, en het kwam nu echt aan op karakter. Gedurende dit stuk kwam ik een ploegje politieagenten tegen waarvan het me niet duidelijk was of ze nou ook de tocht aan het fietsen waren of niet. Deze twijfel ontstond omdat ze, naar mijn idee niet echt waren voorzien van eten en drinken, maar toch fietsschoenen aanhadden. (Lijkt mij niet ideaal als je gaat boevenvangen). Ook hun tempo was vrij laag, en dit zou kunnen duiden op het feit dat ze al 220 km hadden gefietst. Ik ben ze in ieder geval gepasseerd en met een hersteld ego kwam ik rond 20 voor vijf aan in Workum. Bij de Stempelpost nog een mevrouw bereid gevonden om mij wederom even vast te leggen in deze stad.


Vervolgens de altijd lastige laatste 10 km ingezet. Na de ideale windbrekers te hebben gevonden wederom een groepje gevonden waarmee we ons weg vervolgend richting het eindpunt van de tocht. Wat mij opviel was dat er niet meer werd gesproken. Iedereen had nog waar één taak, en dat was het ronddraaien van die trappers. Halverwege viel het groepje uiteen waardoor ik het twee jongemannen over bleef. Tijdens het passeren van een sportief ogende man, sneed deze mij af, en sprong deze in het wiel van mijn voorganger. Hierdoor kon ik niet meer in de luwte kon fietsen. Hevig balend van deze actie toch blijven aanklampen bij dit groepje. De wind viel nog flink tegen en ook Bolsward naderde nog niet zo snel als ik zou willen. (Wat kan 10 km lang zijn!). Toen er een sneller groepje passeerde ging deze zelfde man daar mee verder fietsen. Blij dat ik mijn windvrije plekje weer terug zijn we verder gefietst richting Parrega. Hierbij kom je ook de eerste fietsers tegen die de medaille van de tocht al binnen hebben. Dit stimuleert enorm. Uiteindelijk zijn we de ´man van de afsnijd -manoeuvre' nog voorbij gefietst. Het is misschien gemeen maar er schoot mij iets te binnen van ‘ boontje komt om zijn loontje’. Uiteindelijk ben ik 17.10 Bolsward binnen gefietst. Moe, maar voldaan heb ik mijn 9e kruisje in ontvangst genomen. Vooral het laatste stuk vanaf Stavoren vond ik met vlagen best pittig, maar ik heb de tocht binnen de 12 uur uitgereden! Ik zeg ‘ Oant folgend jier!’ Dan ben ik van plan de 10e te fietsen!


Also on this blog:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...